Od momentu tzw. Aktu Konstytutywnego, czyli oddania Ruchu pod szczególną opiekę Niepokalanej przez kardynała Karola Wojtyłę w Krościenku 11.06.1973 r., określenie Ruchu Światło-Życie mianem Dzieła Niepokalanej Matki Kościoła używane jest jako zamiennik nazwy oazy i wyraz samoświadomości Ruchu.
Oazy organizowane przez ks. Blachnickiego zawsze zawierały w sobie pewien rys maryjny. Do dziś, widoczne jest to w najbardziej oczywisty sposób w ułożeniu rekolekcji na planie tajemnic różańca czy odwoływaniu się do postaci Maryi jako ideału wychowawczego. Pierwsze oazy dla młodzieży żeńskiej w 1963 roku nosiły wprost nazwę Oaza Niepokalanej.
Ksiądz Franciszek fascynował się postacią św. Maksymiliana Kolbego, w tym również jego mariologią. W czasach działalności św. Maksymiliana silnie upowszechnił się zwyczaj określania Maryi słowem Niepokalana, które podkreśla jej skierowanie się całą osobą ku Chrystusowi i odwrócenie się od grzechu oraz egoizmu. Za św. Maksymilianem, ks. Blachnicki taką właśnie postawę całkowitego oddania się Chrystusowi uważał za szczyt życia osobowego i chrześcijańskiego zarazem.
Opierając się na starochrześcijańskim pojęciu „Ecclesia Mater” (Kościół Matka) oraz podkreślanym przez Sobór Watykański II tytule Maryi „Matka Kościoła”, Założyciel Oaz widział powstający ruch oazowy jako Dzieło Niepokalanej Matki Kościoła. Konsekwencją takiej "definicji" oazy jest pewien ideał wychowania oraz wyakcentowanie podstawowego warunku żywotności i płodności Kościoła (a także istniejących w nim wspólnot oazowych). Niepokalana, w pełni oddana Chrystusowi, rozważająca Jego słowo i idąca za Nim, zarazem Jego Oblubienica – zjednoczona w osobowej miłości ze swoim Bogiem, zwłaszcza w Jej trwaniu pod krzyżem, pokazuje jak owocne, płodne może być życie chrześcijanina. Dlatego Niepokalana staje się Matką Kościoła, razem z Chrystusem rodzącą do nowego życia. Bóg łączy w historii przyjście Chrystusa, przyjście Życia, z Maryją i tak dzieje się również w Kościele. Stąd – zauważa Ojciec Franciszek – tylko zjednoczenie się z Nią, w postawie oddania się Chrystusowi, jest źródłem nowego życia w nas i przez nas w Kościele i świecie. Naśladowanie postaw i wiary Niepokalanej w osobistym życiu powoduje, że i nasze życie duchowe będzie płodne, owocne, a wspólnota kościelna, w której trwamy stanie się źródłem nowego życia w świecie.
Ostatecznie cały Ruch, zawierzony Niepokalanej i razem z Nią Chrystusowi, nieustannie oddający się w każdym ze swoich członków, może być macierzyński, płodny. Wszystko co czynimy zatem jest swoistym dziełem Niepokalanej w nas i przez nas.
Dziełem Niepokalanej nazywana jest też często Krucjata Wyzwolenia Człowieka.