Modlitwa Jezusa i Jego uzdrowienia

Groziłaby nam pustynia,
gdybyśmy nie tworzyli oaz. św. Jan Paweł II

Drodzy bracia i siostry.

Dzisiaj chciałbym zastanowić się z Wami nad modlitwą Jezusa, która wiąże się z jego niezwykłą działalnością uzdrawiania. Ewangelie przedstawiają różne sytuacje, w których Jezus modli się wobec działania dobroczynnego i uzdrawiającego Boga Ojca, który działa przez Niego. Chodzi o modlitwę, która jeszcze raz kolejny ukazuje niepowtarzalną więź komunii i poznania z Ojcem. Jezus włącza się z dużym ludzkim zaangażowaniem w trudności swoich przyjaciół, na przykład Łazarza i jego rodziny, czy też wielu biednych i chorych, którym On chce pomóc w sposób konkretny.

Znaczącym przykładem jest uzdrowienie głuchoniemego (por. Mk 7,32 - 37). Opowiadanie Marka Ewangelisty pokazuje, że działanie uzdrawiające Jezusa jest podłączone z Jego intensywną relacją zarówno do bliźniego, jak i do Ojca. Scena uzdrowienia opisana jest z wielka uwagą: "On wziął go na bok, osobno od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka, a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: "Effatha", to znaczy: Otwórz się!" (7,33 - 34).

Jezus pragnie, aby uzdrowienie dokonało się "na uboczu, z dala od tłumu." To nie wydaje się być uzasadnione tylko tym że cud powinien być ukryty przed ludźmi, aby uniknąć interpretacji ograniczające lub wypaczające spojrzenie na osobę Jezusa. Decyzję aby zabrać chorego na ubocze, sprawia, że w chwili uzdrawiania Jezus i głuchoniemy są sami, zbliżeni szczególną relacją. Gestem Pan dotyka uszu i języka chorego, tj. źródła jego choroby.

Intensywność uwagi Jezusa przejawia się także w niecodziennych gestach uzdrawiania: Jezus wykorzystuje swoje palce, a nawet własną ślinę. Także fakt, że Ewangelista stosuje słowo oryginalne wypowiedziane przez Pana - "Ephphatha" czyli "Otwórz się!" - podkreśla niepowtarzalny charakter sceny.

Jednak centralnym punktem tego wydarzenia jest fakt, że Jezus, w chwili dokonywania uzdrowienia, poszukuje bezpośredniej relacji z Ojcem. Opowiadanie mówi, że "... spojrzawszy w niebo, westchnął" (w. 34). Uwaga na chorego, troska Jezusa o niego, są związane z głęboką postawę modlitwy skierowanej do Boga. Tchnienie, oddech opisana jest za pomocą czasownika, który Nowym Testamencie oznacza dążenie do czegoś dobrego, czego jeszcze brakuje (por. Rz 8,23).

Całe opowiadanie ukazuje, że ludzkie zaangażowanie Jezusa w stosunku do chorego prowadzi Go do modlitwy. Jeszcze raz ukazuje się Jego szczególna relacja z Ojcem, Jego tożsamość Jednorodzonego Syna. W Nim, przez Jego osobę, uobecnia się działanie dobroczynne i uzdrawiające Boga. To nie przypadek, że końcowy komentarz ludzi , po cudzie, przypomina ocenę stworzenia z Księgi Rodzaju: "Dobrze uczynił wszystko" (Mk 7:37). W uzdrawiającym działaniu Jezusa wyraźnie widać modlitwę, w Jego spojrzeniu skierowanym ku niebu. Moc, która uzdrowiła głuchoniemego jest z pewnością spowodowana przez współczucie dla niego, ale pochodzi od Ojca. W janowym opowiadaniu o wskrzeszeniu Łazarza, ta sam dynamikę jest przedstawiona jeszcze wyraźniej (por. J 11,1 do 44). Tutaj także, splatają się, z jednej strony, związek Jezusa z przyjacielem i jego cierpieniem, a z drugiej, synowska relacja z Ojcem.

Ludzki udział Jezusa w historii Łazarza posiada szczególne cechy. W całym opowiadaniu wielokrotnie przypomniana jest przyjaźń z Nim, jak również z siostrami: Martą i Marią. Sam Jezus powiedział: "Łazarz, przyjaciel nasz zasnął, lecz idę aby go obudzić "(J 11,11). Prawdziwe uczucie względem przyjaciela uwidacznia się także w siostrach Łazarza, oraz przez Żydów (por. J 11,3, 11,36). Ukazuje się w głębokim wzruszeniu Jezusa na widok cierpienia Marty i Marii i wszystkich przyjaciół Łazarza i objawia się w głęboko ludzkim płaczu, kiedy zbliżał się do grobu: "Gdy Jezus zobaczył jak płakała ona i , i Żydzi, wzruszył się w duchu, rozrzewnił się i zapytał: gdzieście Go położyli?. Oni powiedzieli Mu: "Panie, chodź i zobacz". Jezus zapłakał " (J 11.33-35)

Ta więź przyjaźni, uczestnictwo i wzruszenie Jezusa wobec bólu krewnych i przyjaciół Łazarza łączy się w całym opowiadaniu z nieustanną i intensywną relacją z Ojcem. Od początku Jezus odczytuje to wydarzenie w odniesieniu do swojej tożsamości i misji oraz chwały, która Go czeka. Istotnie, na wieść o chorobie Łazarza mówi On: "Choroba ta nie zmierza ku do śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą" (J 11,4). Także zapowiedź śmierci przyjaciela zostaje przyjęta przez Jezusa z głębokim ludzkim bólem, ale zawsze z wyraźnym odniesieniem do relacji z Bogiem i do misji Mu powierzonej: "Łazarz umarł, ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na Was, abyście uwierzyli "(J 11.14-15). Chwila modlitwy Jezusa do Ojca przed grobem jest naturalnym etapem całego wydarzenia, skupionego na podwójnym odniesieniu do przyjaźni z Łazarzem i synowskiej relacji z Bogiem: "Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł:" Ojcze, dziękuję Ci, żeś mnie wysłuchał "(J 11:41). Słowa te wyjawiają, że Jezus nie opuścił nawet na chwilę modlitwy prośby o życie Łazarza. Ta nieustanna modlitwa, co więcej, wzmocniła więź z przyjacielem i jednocześnie potwierdziła decyzję Jezusa, aby pozostać w komunii z wolą Ojca, z Jego planem miłości, w którym chorobę i śmierć Łazarza można uznać za miejsce, w którym objawia się chwała Boża.

Drodzy bracia i siostry, każdy z nas czytając to opowiadanie, jest wezwany, aby zrozumieć, że w modlitwie prośby do Pana nie możemy spodziewać się natychmiastowego spełnienia tego, o co prosimy, /spełnienia/ naszej woli, lecz raczej mamy zawierzyć woli Ojca, odczytując każde wydarzenie z perspektywy Jego chwały, Jego planu miłości, często tajemniczego w naszych oczach. Dlatego w naszej modlitwie powinny się łączyć prośba, uwielbienie i dziękczynienie, nawet wtedy, gdy wydaje się, że Bóg nie odpowiada na nasze konkretne oczekiwania. Zawierzenie miłości Boga, która nas uprzedza i zawsze nam towarzyszy, jest jednym z podstawowych postaw naszego dialogu z Nim. Katechizm Kościoła Katolickiego tak komentuje modlitwę Jezusa w opowiadaniu o wskrzeszeniu Łazarza: "Modlitwa Jezusa kierowana dziękczynieniem, objawia nam w jaki sposób prosić: przed złożeniem daru, Jezus zwraca się do Tego, który daje i daje siebie w swoich darach. Dawca jest cenniejszy niż udzielony dar, On jest "Skarbem", a jest w Nim Serce Jego Syna, dar jest udzielany jako dodatek (por. Mt 6.21 i 6.33) "(2604). Także dla nas bez względu na to co Bóg ofiaruje kiedy do niegosię uciekamy, darem największym który może nam ofiarować jest jego przyjaźń, obecność i miłość. Bóg jest najcenniejszym skarbem który powinniśmy pragnąć i strzec. Modlitwa, którą Jezus wypowiada, gdy zostaje odsunięty kamień od grobu Łazarza, przedstawia następnie rozwój szczególny i nieoczekiwany. On, złożywszy dziękczynienie Ojcu, dodaje: ;Ja wiedziałem, że Ty mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na tych, którzy mnie otaczają, aby uwierzyli, żeś Ty mnie posłał (J 11,42). Swoją modlitwą Jezus pragnie przyprowadzić do wiary, do całkowitego zaufania Bogu i Jego Woli, i chce pokazać, że jest to Bóg, który tak bardzo umiłował człowieka i świat, że posłał swego Jednorodzonego Syna (cfr Gv 3,16), Jest Bogiem Życia, Bogiem, który niesie nadzieję i zdolny jest odmienić sytuacje po ludzku niemożliwe. Zatem modlitwa człowieka wierzącego jest żywym świadectwem tej obecności Boga w świecie, Jego zainteresowania człowiekiem, Jego działania służącego realizacji Jego planu zbawienia.

Dwie modlitwy Jezusa, które towarzyszą uzdrowieniu głuchoniemego i wskrzeszeniu Łazarza, objawiają, że ścisły związek jaki istnieje pomiędzy miłością do Boga a miłością bliźniego, powinien zostać włączony także do naszej modlitwy. W Jezusie, prawdziwym Bogu i prawdziwym człowieku, zwrócenie uwagi na drugiego, zwłaszcza jeśli jest to ktoś potrzebujący i cierpiący, wzruszenie wobec cierpienia zaprzyjaźnionej rodziny, prowadzą Go do zwrócenia się do Ojca, w podstawowej relacji, która kieruje całym Jego życiem. Ale i odwrotnie: komunia z Ojcem, nieustanny z Nim dialog, mobilizuje Jezusa, by być uważnym w wyjątkowy sposób, na konkretne sytuacje człowieka, aby przynieść mu pociechę i miłość Boga.

Drodzy bracia i siostry, nasza modlitwa otwiera drzwi dla Boga, który uczy nas nieustannie wychodzić poza siebie, by być zdolnymi stawać się bliskimi innym, zwłaszcza w chwilach próby, by zanosić im pociechę, nadzieję i światło. Niech Pan udzieli nam zdolności modlitwy coraz bardziej intensywnej, by umocnił naszą osobistą relację z Bogiem Ojcem, rozszerzyć nasze serce na potrzeby tych, którzy są obok nas i odczuć piękno bycia; dziećmi (synami) Bożymi; wraz z wieloma innymi braćmi.

Może zainteresuje Cię również...

Rekolekcje zimowe 16-18.02.2024

18 II 2024
Bóg, wspólnota, modlitwa Zobacz!

Wspólne kolędowanie DK w Pile

14 I 2024
W niedzielę 14 stycznia 2024r. rodziny DK z parafii Wspomożenia Wiernych w Pile spotkały się na wspólnym kolędowaniu. Zobacz!

Święto Ofiarowania Pańskiego

02 II 2024
Wszystkiego najlepszego Tym, którzy ofiarowują nam siebie! Zobacz!

Świąteczne Kolędowanie Rejonu Szczecineckiego DK

18 I 2024
Tradycją DK z rejonu szczecineckiego jest świąteczne kolędowanie. Zobacz!

Pierwsze Spotkanie Diakonii Oaz Rekolekcyjnych DK

05 II 2024
W dniu 3 lutego 2024 r. w Szczecinku w parafii św. Krzysztofa odbyło się pierwsze spotkanie DOR DK Zobacz!

Bezalkoholowy Bal DK - Rejonu Szczecinek

17 II 2024
W sobotę 10 lutego w Szczecinku odbył się Bal bezalkoholowy zorganizowany przez DK - Rejonu Szczecinek Zobacz!

Znajdź na naszej stronie

✖   anuluj

Zapisz się na newsletter