Zadziało się coś dobrego. Piękna uroczystość Srebrnego Jubileuszu wprawdzie się zakończyła i ostatni goście wyjechali dziś z CEF-u, ale pozostało uczucie wdzięczności za powołanie Sióstr i za przestrzeń duszpasterską, która wytworzyła się w diecezji przez ich zaangażowanie.
Wspólnota Dzieci Łaski Bożej została oficjalnie powołana do istnienia jako stowarzyszenie wiernych, dnia 8 grudnia 1986 roku, przez kardynała nominata Ignacego Jeża, ówczesnego biskupa naszej diecezji. Od dwudziestu pięciu lat Siostry służą w naszej diecezji podejmując różne dzieła: są zaangażowane w Ruch Światło-Życie, w wiele form ewangelizacji, pracują z osobami uzależnionymi, a także posługują w niektórych parafiach diecezji. W Koszalinie Siostry prowadzą Dom Samotnej Matki „Dar Życia” oraz pełnią różne zadania w Wyższym Seminarium Duchownym.
Wczoraj w katedrze podczas Eucharystii trzy siostry ze Wspólnoty złożyły na ręce przełożonej s. Małgorzaty Glanc, w obecności biskupa Edwarda Dajczaka i zgromadzonego Kościoła swoje śluby. Po raz pierwszy składała je s. Malwina Iwanicka. Po raz kolejny (w trakcie pięcioletniej próby) składały je s. Natalia Frączek i s. Monika Skowron. Siostry Jubilatki (pierwsze Siostry z początków Wspólnoty) odnowiły uroczyście swoje śluby.
Przed Mszą odbył się uroczysty obiad, a po niej kolacja i radosna agapa. Były pląsy, wspomnienia i przemówienia gratulacyjne. Zaproszeni mogli przejrzeć kroniki Wspólnoty i wpisać się do Księgi Pamiątkowej. To, co było ujmujące i co jest niezaprzeczalnym charyzmatem Wspólnoty, to poczucie jedności między różnymi pokoleniami podczas spotkania. Swoboda i radość bycia razem, i bycia Kościołem, to owoc pewnego stylu, który wytworzył się przez lata również przez Wspólnotę, i który znalazł swoje odbicie w oazie. To wielki dar, że udało się w duszpasterstwie - przynajmniej w jakimś stopniu - przełamać "myślenie" kategoriami poziomów wiekowych i duszpasterstw "specjalistycznych" (chociażby schemat: duszpasterstwo dzieci, młodzieży i dorosłych). Oczywiście nie neguje to odrębnych metod pedagogicznych zależnych od wieku, jednak oazy zawsze pozwalały przeżywać perspektywę całego Kościoła - chociażby przez dni wspólnoty, na których gromadzą się wszystkie stany i pokolenia. Wczorajsza Msza także była taka, zgromadziła Kościół. To był nasz prawdziwy dzień wspólnoty.
Pośród życzeń pojawiło się również takie, które ściągnęło nieco Siostry do szarej codzienności. "Niech Siostry nie spoczywają na laurach". Nietakt w tak sympatycznym klimacie? Bynajmniej :) Raczej komplement osadzony w dotychczasowej pracy i zarazem pilny apel, że Siostry są nam potrzebne. Także dlatego, że po 25 latach same doskonale wiedzą, iż budowanie wspólnoty, to nie idylla, a jednak coś możliwego.