W dniach 28-29 lutego 1976 r. w Krościenku nad Dunajcem odbyła się I Krajowa Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Żywego Kościoła. Wzięło w niej udział ok. 70 osób. Właśnie podczas tych obrad wybrano nową nazwę dla oazy, określając ją jako Ruch Światło-Życie. Nazwa ta miała uwydatniać trwający od lat proces i definiować program wychowawczy, który kształtował się w Ruchu w poprzednim okresie.
Idea nowej nazwy zawarta jest w znaku "ΦΩΣ-ZΩΗ” czyli "ŚWIATŁO-ŻYCIE" (greckie "phos-dzoe", stąd przyjęła się popularna nazwa tego znaku "foska”). Jest to nie tylko identyfikacyjne logo Ruchu Światło-Życie. To najpierw starochrześcijański symbol Chrystusa, a następnie streszczenie programu wychowawczego ruchu oazowego. Metoda wychowawcza "światło-życie" polega na wierności zasadzie, że to, co człowiek odkrywa w sposób naturalny i nadprzyrodzony jako swoiste "światło”, winno być przez niego nie tylko zrozumiane intelektualnie, ale przede wszystkim zasymilowane i przetworzone w duchu Ewangelii na konkretne postawy codziennego życia. Jest to więc metoda ciągłego zbliżania sfery poznania do sfery woli i działania. W praktyce bowiem – często z lęku o siebie, z konformizmu, lenistwa lub dla innych egoistycznych pobudek – człowiek izoluje obie te sfery, by zwolnić się od wysiłku życia tym, co poznał jako rzeczywiste dobro, piękno i prawdę. Pośród tych ważnych dla człowieka świateł, prowadzących do pełnej dojrzałości, ks. Blachnicki podkreśla pięć:
- rozum, który ma prowadzić do życia zgodnego z prawdą i rozpoznawania kłamstwa,
- sumienie, które napomina do życia w dobrem i do zwyciężania dobrem zła,
- Pismo Święte, które ma moc przemówić do życia ludzkiego słowami samego Boga i skierować życie ku pełni nieosiągalnej jedynie ludzkimi przemyśleniami,
- osoba Jezusa, który jest nie tylko wzorem do naśladowania, ale i zaangażowaną w życie ludzi Obecnością Boga, doświadczaną w modlitwie i sakramentach,
- nauczanie Kościoła, które uznane i przyjęte staje się drogą ku bardziej świadomemu zaangażowaniu w życie ludzkie i Boże.
Te Boże światła człowiek wprowadza w życie mocy Ducha Świętego, którego symbolem jest litera omega w znaku "ΦΩΣ-ZΩΗ”. Tylko poddanie swego życia Bogu jest właściwą postawą dojrzałego chrześcijanina i dokonuje się za cenę krzyża – za cenę umierania dla swego egoizmu, a także znoszenia dla Prawdy również przeciwności zewnętrznych – dlatego słowa "światło” i "życie” splatają się w znak krzyża.
Podstawowym celem wychowawczym zatem, założonym przez ks. Blachnickiego, było doprowadzenie członków Ruchu do dojrzałości wiary i do bezinteresownego daru z siebie. W dalszej konsekwencji miało to sprzyjać podjęciu odpowiedzialności za Kościół i losy narodu, zwłaszcza w lokalnych społecznościach, gdzie żyją i formują się na co dzień oazowicze. Można więc w skrócie powiedzieć, że cała formacja w oazach prowadzi do diakonii, czyli do postawy służby jako formy zaangażowanej miłości (agape) – zarówno wobec Boga jaki Jego stworzeń – szczególnie wobec drugiego człowieka.
Ta wysoka miara zwykłego życia uwewnętrzniana jest na kolejnych etapach trwania w Ruchu Światło-Życie: podczas ewangelizacji, w deuterokatechumenacie i w podejmowanych zadaniach. Zależnie więc od wieku i stanu, członkowie oaz, przyjmując stopniowo charyzmat i bogatą duchowość Ruchu, zmierzają do przemiany wewnętrznej (nowy człowiek), przemiany relacji międzyosobowych (nowa wspólnota) oraz przemiany struktur i wzorców życia społecznego (nowa kultura). Jest to droga proponowana nie tylko pojedynczym osobom, skupiającym się we wspólnotach dziecięcych, młodzieżowych i osób dorosłych. To także właściwe oparcie i miejsce wzrostu małżeństw i całych rodzin, tworzących rodzinną gałąź Ruchu Światło-Życie, zwaną Domowym Kościołem. Jest to również droga przemiany parafii w duchu Soboru Watykańskiego II.
Oaza już w latach siedemdziesiątych przestała być jedynie akcją duszpasterską. Do oaz dla dzieci i młodzieży dołączyły już oazy rodzin, oazy kapłańskie, młodzieży pracującej, studentów i diakonii wychowawczej. Ruch zatem zaczął obejmować praktycznie wszystkie stany w Kościele. Dlatego też Kongregacja Odpowiedzialnych, nadając nową nazwę, jednocześnie sformułowała główny cel Ruchu: dążenie do kształtowania dojrzałości chrześcijańskiej bez względu na wiek i stan w Kościele.