W Roku Jubileuszowym spotkaliśmy się w Wałczu, by – zgodnie z charyzmatem Ruchu Światło‑Życie – odkrywać coraz głębsze wymiary służby człowiekowi i rodzinie. Paschalny Dzień Wspólnoty otworzyła Eucharystia sprawowana w kościele pw. św. Antoniego gdzie homilię wygłosił brat Tomasz Kryger. Tam, przy ołtarzu, zawiązała się wspólnota serc, która towarzyszyła nam przez cały, bogaty w treści dzień.
Konferencja: „Ekologia integralna jako troska o człowieka” – br. Piotr Arkuszewski OFMCap
Ekologia – mówił brat Piotr – zaczyna się od spojrzenia na człowieka. Gdy dostrzegamy w nim obraz Boga, troska o stworzenie staje się naturalnym przedłużeniem troski o ludzką godność. Poprawna antropologia stawia człowieka w centrum ekologii, ale nie jako bezkarnego użytkownika świata; raczej jako odpowiedzialnego gospodarza powołanego do służby życiu.
W tym kluczu prelegent zaprosił nas do refleksji nad rodzicielstwem. Ojcostwo i macierzyństwo ukazał jako misję, w której dorośli nie tylko formują dzieci, lecz sami poddają się formacji. To właśnie w mądrym, wymagającym, ale pięknym darze z siebie – podkreślał – rozprasza się lęk przed potomstwem. Miłość, jeżeli ma być piękna, musi być mądra; a mądrość rodziców zapisuje się w sercach ich dzieci.
Padało pytanie: jak nieść nadzieję tym, którzy zmagają się z dylematami współczesności? Odpowiedź brzmiała prosto: poprzez świadectwo odpowiedzialnego wychowania, w którym dziecko nie jest projektem do zrealizowania, lecz żywym ikoną Stwórcy. Formując swoje serca, uczymy dzieci, że świat jest powierzonym skarbem, a nie towarem.
„Miłość mądra jest miłością piękną – nasze błędy zapisują się w doświadczeniach dzieci, dlatego własna formacja dorosłych jest warunkiem formacji młodych.” – br. Piotr
Po konferencji wysłuchaliśmy świadectwa Anety i Romana – które z czystym sercem mogę określić jako ,,rodzicielstwo bez lęku,,
„Decydując się na dzieci, nie zastanawialiśmy się, czy zapewnimy im byt materialny. Pytaliśmy tylko, czy damy im czas. Dziś, patrząc na naszą szóstkę – wrażliwe i samodzielne dzieci – czujemy pełnię szczęścia.”
Ich opowieść o sześciu darach życia oraz poświęceniu w dawaniu miłości malutkich serc które przyjmują pod swój dach jako rodzina zastępcza pokazała, że Boże błogosławieństwo objawia się w prostocie codzienności. Pomimo niepokoju, Bóg nie pozwolił, by czegokolwiek nam zabrakło – podkreślali jednomyślnie.
Przyszedł czas na pracę w grupach – ,,konkretne drogi zaangażowania,,
W kręgach pochyliliśmy się nad pytaniem papieża Franciszka: „Jak w naszych realiach służyć człowiekowi, rodzinie i stworzeniu?” Każda grupa wskazała jedno kluczowe zdanie:
„Nasza religia jest religią nadziei – odzyskujemy radość życia przez ewangelizację i wychodzenie do ludzi.”
A oto owoc, czyli nasze praktyczne pomysły:
- animowanie kultu świętych patronów w naszych parafiach (św. Charbel, św. Rita),
- zapraszanie młodzieży do harcerstwa i wolontariatu,
- wsparcie kapłanów w przygotowaniu rodzin do sakramentów,
- odwiedziny osób starszych z Kół Żywego Różańca.
Jaki był nasz wspólnotowy finał?
Dzień zwieńczył gorący posiłek – smakował podwójnie, bo doprawiony radością spotkania. Umocnieni wiarą i nadzieją, wróciliśmy do domów, by dalej nieść światło, które tutaj zapłonęło.
Dziękujemy!
Parafii św. Antoniego, br. Piotrowi, Asi, Arturowi, Anecie i Romanowi, naszej cudownej diakonii która podczas naszej formacji zajmowała się dziećmi oraz wszystkim, którzy włożyli serce w przygotowanie tego święta wspólnoty.
„Bóg powołuje nas do świętego uczestnictwa w życiu, które stworzył”
Chwała Panu!